سایه ی جنگ بی صدا میکشه!

به گزارش فصل خبر،سایه‌ی جنگ آرام، نامرئی و بی‌صدا است، اما قدرتش بی‌اندازه است. قادر است اقتصاد را فلج کند، دولت را مضطرب سازد و جامعه را پیش از هر گلوله‌ای از پا درآورد.
متن سایت: بسیاری تصور می‌کنند جنگ با انفجار نخستین بمب یا صدای شلیک آغاز می‌شود، اما واقعیت این است که خونریزی واقعی پیش از میدان نبرد، از جیب مردم شروع می‌شود.
قبل از هر گلوله‌ای، ذهن اقتصاد و جامعه وارد وضعیت اضطراری می‌شود؛ جایی که ترس، جای منطق را می‌گیرد.
اقتصاد در وضعیت پنهان اضطرار
در آستانه حمله روسیه به کریمه، اوکراین ظاهراً در صلح بود. خیابان‌ها آرام، بازارها باز، دولت هنوز نشست‌های روزانه خود را برگزار می‌کرد. اما زیر این سطح آرامش، اقتصاد کشور دچار شکافی عمیق شده بود. سرمایه‌گذارها بی‌سر و صدا پول‌هایشان را بیرون کشیدند؛ بورس کی‌یف در چند هفته حدود ۴۰ درصد سقوط کرد.
ثروتمندان دارایی‌هایشان را به بانک‌های خارجی منتقل کردند، و مردم عادی در هجوم به صرافی‌ها، به دلار و طلا پناه بردند. رفتار روزمره جای خود را به واکنش‌های غریزی داد؛ مغازه‌دارها کالا را نگه داشتند، چون مطمئن نبودند فردا ارزشش چند برابر خواهد شد. دولت هم، بی‌آنکه هنوز صدای انفجار شنیده باشد، بودجه توسعه و آموزش را به بخش‌های امنیتی و نظامی منتقل کرد.
این دقیقاً نقطه‌ی آغاز “دوران سایه جنگ” است — دورانی که هنوز گلوله‌ای شلیک نشده اما جامعه درون خود منفجر شده است.
از این لحظه، “ترس” به شاخص اقتصادی بدل می‌شود، سیاست‌ها رنگ نظامی می‌گیرند و “انتظار” تبدیل به فشار روانی بر همه لایه‌های جامعه می‌شود.
روان‌شناسی ترس قبل از درگیری
ترس عمومی، مثل بیماری واگیر، از ذهن نخبگان اقتصادی شروع می‌شود و به طبقات پایین‌تر سرایت می‌کند. وقتی اعتماد از بین رود، هر تصمیم روزمره معنا و جهت خود را از دست می‌دهد.
در این مرحله، نه فقط بازار بلکه رفتار، امید، و حتی گفت‌وگوهای اجتماعی در وضعیت دفاعی قرار می‌گیرند. مردم کمتر خرج می‌کنند، بیشتر احتکار می‌کنند، رسانه‌ها با هر شایعه‌ای التهاب را تشدید می‌کنند. جنگ هنوز نیامده، اما کشور از درون درگیر شده است.
سقوط بی‌سروصدا
اوکراین پیش از نخستین حمله در واقع سقوط کرده بود؛ سقوط نه از برخورد موشک‌ها، بلکه از برخورد “ترس” با ذهن جمعی.
سایه‌ی جنگ آرام، نامرئی و بی‌صدا است، اما قدرتش بی‌اندازه است — قادر است اقتصاد را فلج کند، دولت را مضطرب سازد و جامعه را پیش از هر گلوله‌ای از پا درآورد.
نتیجه
در دنیای امروز، جنگ‌ها پیش از میدان نبرد در بورس، رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی آغاز می‌شوند.
وقتی تحلیلگران از “وضعیت نیمه‌جنگی” سخن می‌گویند، منظورشان همان لحظه‌ای است که جامعه، بی‌آنکه بداند، وارد دوران سایه می‌شود؛ دورانی که در آن نه صدای شلیک شنیده می‌شود، نه پرچمی عوض، اما جان اقتصاد، اعتماد و آرامش مردم آرام‌آرام از میان می‌رود