فصل خبر: تبریز، مهد تمدن ایران، امروز در سکوتی مرگبار دست و پنجه نرم میکند. آمارهای تکاندهنده از صنعت گردشگری کشور، زنگ خطر را برای این شهر تاریخی به صدا درآورده است؛ بحرانی که فراتر از نوسانات روزمره، ریشه در فقدان یک استراتژی حمایتی مدون دارد و اگر امروز اقدامی صورت نگیرد، شاهد از دست رفتن بزرگترین سرمایه هویتی این شهر خواهیم بود.
ابعاد فاجعه: اعداد غیرقابل چشمپوشی
صنعت گردشگری در سطح ملی، شاهد افولی بیسابقه است. گزارشها حاکی از کاهش ۷۵ درصدی ورودی توریست و در نتیجه تعطیلی حدود ۸۰ درصدی آژانسهای مسافرتی در سطح کشور است. این آمارها، زنگ خطر مرگ تدریجی برای اکوسیستم گردشگری ایران است، اما برای تبریز، شهری که دروازه تمدن و تجارت بوده، این وضعیت یک فاجعه مضاعف محسوب میشود.
این کاهش، نه تنها به معنای از دست رفتن درآمد، بلکه به منزله بیآینده شدن فعالان این حوزه و ضربه به برند تاریخی شهر است.
تبریز؛ از پتانسیل تا انزوا
تبریز مملو از منابعی است که در صورت فعالسازی میتوانند موتور محرک اقتصاد باشند:
1. میراث جهانی: بازار تاریخی ثبتشده جهانی، نمادی از قدرت تجاری و فرهنگی.
2. جاذبههای تاریخی: ارگ باشکوه، مساجد تاریخی و بافت قدیمی که پتانسیل تبدیل شدن به مقاصد اول گردشگری فرهنگی را دارند.
3. طبیعت و فرهنگ: نزدیکی به زیباییهای کوهستانی و اصالت منحصربهفرد غذاها و فرهنگ آذربایجان.
با وجود این منابع غنی، تبریز به طرز عجیبی در این چرخه بحران، تنها رها شده است. به نظر میرسد سرمایههای تاریخی تبریز، تنها در سخنرانیها و مناسبتها مورد توجه قرار میگیرند، اما در عمل، هیچ برنامه حمایتی ملموسی برای تزریق خون حیات به این صنعت وجود ندارد.
بزرگترین مانع: سکوت و فقدان استراتژی
خطرناکترین بخش این ماجرا، سکوت برابر بحران است. بحرانها مدیریت میشوند، اما فقدان استراتژی، مسیر هرگونه مدیریت را مسدود میکند. در حال حاضر، صنعت گردشگری تبریز با بزرگترین مانع خود روبروست: فقدان یک سند راهبردی مدون، کوتاهمدت و بلندمدت که مشخص کند چگونه میتوان در شرایط تحریم، رکود و رقابت منطقهای، سهم بازار را حفظ یا افزایش داد.
بدون نقشه راه مشخص، هر تلاشی پراکنده و زودگذر خواهد بود و شهروندان فعال در این حوزه، امیدی برای ادامه کار نخواهند داشت.
فراخوان: زمان تغییر رویکرد فرا رسیده است
سرمایههای تاریخی تبریز قویتر از هر بحران مدیریتی هستند، اما این پتانسیل نیازمند فعالسازی است. دیگر زمان انتظار برای تغییر شرایط کلان نیست؛ تبریز باید از سطح ملی مطالبهگری کند و همزمان، با تغییر رویکرد فعالانه، حرکت را آغاز نماید.
این فراخوان به مسئولین است تا:
1. سند نجات فوری گردشگری تبریز را با مشارکت فعالان این صنعت تدوین کنند.
2. از پتانسیلهای تاریخی و فرهنگی برای تولید فوری اشتغال بهره ببرند.
3. تبریز را از انزوا خارج و به عنوان قطب گردشگری فرهنگی و تاریخی کشور معرفی کنند.
تبریز نباید منتظر بماند تا بزرگترین سرمایهاش — هویت تاریخیاش — زیر بار بیعملی دفن شود. زمان حرکت است.
